Blisko natury.
Od pokoleń.

Protoplastą Koła Łowieckiego „Łucznik” było Koło Łowieckie nr 4 „Daniel” przy Zakładach Metalowych im. „gen. Waltera” w Radomiu. Koło powstało 28 lipca 1953 roku, jednak tradycja myśliwska tego środowiska może sięgać Koła Łowieckiego „Broń”, działającego jeszcze w II Rzeczypospolitej.

Wydzielenie obecnego Koła Łowieckiego „Łucznik” w Radomiu nastąpiło w 1970 roku. Podczas jednego z polowań członkowie „Daniela” podzielili się według obwodów po obu stronach drogi Radom-Wierzbica. Zebranie założycielskie odbyło się 3 marca 1970 roku. Na liście znalazło się 9 członków, na czele z przewodniczącym Zarządu Stefanem Woźniakiem.

Po podziale „Łucznikowi” przypadł obwód nr 590 (do 2007 roku nr 86), obejmujący m.in. Krogulczę Suchą, część Orońska, Dąbrówkę Zabłotnią, Rudę Małą, część Rudy Wielkiej, Stanisławów, Błędów, część Rzeczkowa i Wierzbicy, Dąbrówkę Warszawską, Maliszów, Romanów, Walentynów, Kowalę, Parznice, Kotarwice, Pelagów, Ludwinów, Augustów i Rożki. W Krogulczej Suchej urodził się w 1859 roku Franciszek Teodor Ejsmond, ojciec Juliana Ejsmonda.

Postępująca industrializacja, grodzenia, zabezpieczenia upraw, działki rekreacyjne oraz nowy przebieg trasy nr 7 ograniczały powierzchnię obwodu. Obwód 590 od początku był ostoją zwierzyny drobnej i płowej. Z czasem zadomowiły się także dziki, a sporadycznie pojawiały się łosie. Starsi myśliwi wspominają polowania na zające i kuropatwy w rejonie Wierzbicy, Błędowa, Stanisławowa, Dąbrówki Warszawskiej i Kotarwic. Gdy liczebność zwierzyny drobnej spadła, większego znaczenia nabrały polowania na lisy, dziki i drapieżniki. W łowisku koło „garbatego Wojtka” pozyskano złotomedalowego kozła, którego trofeum długo zajmowało 5. miejsce w województwie pod względem wielkości.

Początki Koła przypadły na trudne lata siedemdziesiąte. Koło uzyskało zgodę na wykonanie dwóch pieczęci ze stylizowanym napisem „Łucznik”, podkreślającym więź z zakładem patronackim. Otrzymało około 0,5 ha na hodowlę bażantów i wystąpiło o dzierżawę 1,5 ha ziemi w leśnictwie Rożki. Nadzór nad uprawą powierzono kol. S. Ańcucie. W maju 1970 roku pierwszymi strażnikami łowieckimi zostali kol. M. Hebdzyński i kol. B. Hetman.

Szacunki z 25 września 1970 roku mówiły o 800 zającach i 900 kuropatwach. Na zimowe dokarmianie pozyskiwano poślad pszenny i jęczmienny, a część kosztów pokrywała Powiatowa Rada Narodowa. Paśniki dla zwierzyny płowej powstały przy wsparciu Nadleśnictwa. Na przełomie 1978/79 roku „zima stulecia” mocno zdziesiątkowała zwierzynę.

Wraz z rozwojem Koła rozpoczęto starania o obwód 537 (dawniej 38), o który ubiegało się również Koło Łowieckie „Kormoran”. Na korzyść „Łucznika” przemawiały wzorowa gospodarka, posiadanie tylko jednego obwodu i niewielka powierzchnia przypadająca na członka. Decyzja zapadła 1 lipca 1982 roku. Granice obwodu biegły od rzeki Pilicy przez trasę nr 7, Suchą, Suski Młynek, Jasionną, Witaczyn, Kożuchów i Redlin.

W 2006 roku Lasy Państwowe zaproponowały zamianę obwodu 38 na 37 (obecnie 532). Po burzliwych rozmowach członkowie upoważnili Zarząd do negocjacji uchwałą Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia z 22 kwietnia 2007 roku. Spór dotyczył zaległych odszkodowań łowieckich. Nowy obwód miał status słabego. Jego granice wyznaczają m.in. trasa S7 od Gozdu do Zajazdu Jagiellońskiego i Białobrzegów, rzeka Pilica, okolice Bud Brankowskich, Pokrzywna, Stromiec, Piróg, Grabowy Las i Kadłubek Stary. Główne kompleksy leśne to Mikówka i Turno.

Przez kilka lat Koło korzystało z magazynku Państwa Dulkowskich w Budach Brankowskich oraz z gościnności „Leśniczówki”. W 2017 roku kupiło około 1,5 ha w Mikówce wraz z dwuizbowym domkiem i pomieszczeniem gospodarczym. Powstała tam myśliwska altana z ołtarzem do odprawiania Mszy Świętych. Otwarto ją 3 listopada 2018 roku jako „Pawłówki”, na cześć zasłużonego myśliwego kol. Pawła Stankiewicza.

Źródło: Waldemar Żaczek, „Monografia Koła Łowieckiego „Łucznik” w Radomiu”, Radom 2020. Wybór informacji: Antoni Bednarek.